Σαν σήμερα, στις 14 Αυγούστου 1996, η Κύπρος βίωνε μία από τις πιο μαύρες και ταυτόχρονα συγκλονιστικές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της. Μόλις τρεις ημέρες μετά τη βάρβαρη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ από τα μέλη των «Γκρίζων Λύκων» στη Νεκρή Ζώνη, η γενέτειρά του, το Παραλίμνι, συγκεντρώθηκε για να του πει το τελευταίο αντίο.
Το κλίμα στην κηδεία ήταν εκρηκτικό, βαρύ και φορτισμένο με ανείπωτο πόνο. Τραγική φιγούρα της τελετής η έγκυος στον 8ο μήνα σύζυγος του Ισαάκ, η οποία αποχαιρετούσε τον σύντροφό της μέσα σε ένα περιβάλλον οργής και θλίψης.
Από την κηδεία στο οδόφραγμα της Δερύνειας
Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της εξοδίου ακολουθίας, η ένταση ξεχείλισε. Ο 26χρονος ξάδελφος του δολοφονημένου, Σολωμός Σολωμού, μαζί με μια ομάδα Ελληνοκυπρίων, κατευθύνθηκαν προς το οδόφραγμα της Δερύνειας —στο σημείο ακριβώς όπου είχε αφήσει την τελευταία του πνοή ο Τάσος— προκειμένου να καταθέσουν στεφάνια και λουλούδια στη μνήμη του.
Εκεί όμως τους περίμεναν και πάλι οι «Γκρίζοι Λύκοι», τους οποίους είχε επιστρατεύσει και μεταφέρει στο νησί το τουρκικό καθεστώς. Οι παρακρατικοί παρέμεναν παραταγμένοι στο σημείο, έτοιμοι για νέα επεισόδια. Με την προσέγγιση των Ελληνοκυπρίων ξέσπασε άγριος πετροπόλεμος και η περιοχή μετατράπηκε γρήγορα σε πεδίο μάχης.
Η θυσία πάνω στον ιστό
Μέσα στο χάος που επικρατούσε, ο Σολωμός Σολωμού ξεέφυγε από την προσοχή των κυανόκρανων του ΟΗΕ, πέρασε στη Νεκρή Ζώνη και κινήθηκε αποφασιστικά προς το τουρκικό φυλάκιο. Φτάνοντας στον ιστό, άρχισε να σκαρφαλώνει με μοναδικό στόχο να κατεβάσει την τουρκική σημαία.
Οι προειδοποιήσεις των παρευρισκόμενων δεν τον σταμάτησαν. Τούρκοι ελεύθεροι σκοπευτές από το απέναντι φυλάκιο άνοιξαν πυρ και ο 26χρονος Σολωμός έπεσε νεκρός, χτυπημένος από σφαίρα στον λαιμό. Στη συνέχεια, οι πυροβολισμοί συνεχίστηκαν προς το μέρος των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό αρκετών ακόμη ατόμων.
Ατιμωρησία και προκλήσεις
Παρά το γεγονός ότι ειδική ομάδα της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αμμοχώστου διεξήγαγε έρευνες, κατάφερε να ταυτοποιήσει τους δράστες της δολοφονίας του Σολωμού και εκδόθηκαν διεθνή εντάλματα σύλληψης, κανένας από τους ενόχους δεν συνελήφθη ποτέ —όπως ακριβώς συνέβη και με τους δολοφόνους του Τάσου Ισαάκ.
Η πρόκληση ολοκληρώθηκε λίγες ημέρες αργότερα, όταν τουρκοκυπριακές εφημερίδες αποδέσμευσαν ρεπορτάζ και φωτογραφίες που απεικόνιζαν τον ηγέτη του ψευδοκράτους, Ραούφ Ντενκτάς, να υποδέχεται, να τιμά και να ευχαριστεί δημοσίως μια ομάδα περίπου 150 μελών των «Γκρίζων Λύκων» για τη δράση τους.
Η παρακαταθήκη στη μουσική ιστορία
Η θυσία του Σολωμού Σολωμού πέρασε αμέσως στη συλλογική μνήμη και ενέπνευσε την τέχνη. Λίγους μήνες αργότερα, τον χειμώνα του 1996, κυκλοφόρησε ο ιστορικός δίσκος «Στου αιώνα την παράγκα» σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και ερμηνεία Δημήτρη Μητροπάνου.
Στον δίσκο αυτό περιλαμβάνεται το εμβληματικό τραγούδι σε στίχους του Άλκη Αλκαίου, «Πάντα γελαστοί». Στο ένθετο του CD, ο ποιητής αφιέρωσε το τραγούδι γράφοντας: «Ισαάκ και Σολωμού και Μαρίνου Μαρτύρων», απαθανατίζοντας για πάντα τη λεβεντιά των δύο νέων:
«Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι,
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη,
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι,
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί,
πάντα γελαστοί και γελασμένοι…»
