Φωτάκια αξιοπρέπειας...
Η ιδέα του Προέδρου της Δημοκρατίας σκόρπισε τον πανικό. Να δώσουν και οι έχοντες για να σωθεί η χώρα, είπε, εκφράζοντας την κοινή λογική ο κ. Κάρολος Παπούλιας, και... έπεσε θρήνος.
Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα, δεν θα φθάναμε εδώ. Αν όμως έδιναν οι έχοντες, ή έστω όλοι οι έχοντες –γιατί κάποιοι ενδεχομένως δίνουν–, το αναλογούν, ή δεν θα είχαν ενταχθεί ποτέ στην κατηγορία των εχόντων ή θα έπαυαν να είναι. Έτσι, λοιπόν, η πρόταση έπεσε στο κενό. Και η απειλή –έτσι έφτασε στα αυτιά τους– επιδείνωσε την κακή ψυχολογία εκείνων που δεν κινδυνεύουν να πεινάσουν, ωστόσο τρέμουν πιο πολύ από όλους μήπως χάσουν ένα ευρώ! Λίγο είναι;
Εχει γίνει πια κοινός τόπος ότι σε συνθήκες κρίσης καίγονται τα ξερά και ανθίζουν τα χλωρά. Οι αισιόδοξοι ελπίζουν πως όποιος αξίζει θα αντέξει, οι σκληροί –και με τον εαυτό τους– δεν κρύβουν τη χαρμολύπη τους, «μας χρειαζόταν», και οι άλλοι, οι πολλοί, εκείνοι που έχουν ήδη υποστεί τις συνέπειες με απολύσεις, περικοπές μισθών και συντάξεων –συνηθισμένοι να δίνουν–, έχουν πάψει να φιλοσοφούν και αγωνίζονται αξιοπρεπώς να τα βγάλουν πέρα. Στολίζουν τα σπίτια τους, ανάβουν τα φωτάκια, μπαίνουν στο κλίμα των Χριστουγέννων, και ό,τι θέλει ας γίνει...
Παρά το γεγονός ότι αυτό το δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, οι εργαζόμενοι και οι μικροεπιχειρηματίες, δεν αρνήθηκε ποτέ –είτε γιατί δεν είχε άλλη επιλογή είτε για λόγους ηθικής– να δώσει τον οβολό του στο δημόσιο ταμείο, όπως και οι συνταξιούχοι άλλωστε, καλείται τώρα να σφίξει το ζωνάρι για να σωθεί ο τόπος. Να στραγγαλιστεί για το κοινό καλό.
Και, ενώ όλοι οι... αρμόδιοι του λένε πως πνίγεται, αντιδρά φωνάζοντας «ξέρω κολύμπι». Μια ζωή κολυμπάει, τραβάει κουπί, αγωνίζεται να βγει στη στεριά. Έχει μάθει στις αντιξοότητες, τα βγάζει πέρα με τα λίγα, θα τα βγάλει και με λιγότερα. Και όπου μπορεί θα παράσχει εθελοντικά τις υπηρεσίες του, για να μη χάσει η ζωή το νόημά της.
Σε αντίθεση με τους έχοντες, για τους οποίους τα λίγο λιγότερα σηματοδοτούν την καταστροφή, οι μονίμως μη έχοντες ακόμη χαμογελούν. «Πώς πας;» τους ρωτάς. «Καλά...» σου απαντούν και ελπίζουν. Η πίστη τους σε άλλες αξίες δεν τους επιτρέπει να χάσουν το κουράγιο τους. Και τα ψώνια τους θα κάνουν στις γιορτές, και τους επιχειρηματίες που βαδίζουν κόντρα στο κλίμα της απαισιοδοξίας θα στηρίξουν.
Χριστούγεννα 2010. Το 2011 δεν υπόσχεται πολλά. Δείχνει να έχει μόνο απαιτήσεις. Ας μη χάσουμε το κέφι μας. Ας ευχηθούμε να μην απολέσουν οι έχοντες ούτε ένα ευρώ, και εμείς, οι άλλοι, να μην απεμπολήσουμε αρχές που δεν αποτιμώνται σε χρήμα. Χρόνια Πολλά και, κυρίως, Καλά!
Σίλα Αλεξίου
