Από την έντυπη έκδοση
Ώρα Σαρωνικού και... μια καμένη λάμπα - Γράφει η Σίλα Αλεξίου
Διανύοντας την εποχή του... Σαρωνικού, μια εποχή που αγνοεί τον κλασικό διαχωρισμό του χρόνου όπως τον μαθαίνουμε στο σχολείο, μετράμε όλοι τα τραύματα που μας άφησε ο χειμώνας. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο και λίγο από χειμώνα, τα νησιά και οι νησιωτικές περιοχές του Αργοσαρωνικού αποτελούν τον πιο δημοφιλή προορισμό για σκάφη, εκδρομείς, παραθεριστές. Γι' αυτό, τους λίγους μήνες που απομένουν, σπεύδουν να καλλωπιστούν, να βελτιώσουν τις υποδομές τους, να γίνουν κάθε χρόνο και καλύτερα.
Με μια... σκοτεινή εξαίρεση! Την Αίγινα... Που, συμπτωματικά, προσελκύει τον περισσότερο κόσμο, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του Κεντρικού Λιμεναρχείου. Με την αλαζονεία της πρωτιάς, της βεβαιότητας ότι, τόσο λόγω της εγγύτητας με την Αττική, όσο και λόγω της Μονής του Αγίου Νεκταρίου και των μνημείων του Αρχαίου Πολιτισμού, η επισκεψιμότητα δεν κινδυνεύει να μειωθεί, η διοίκηση του Δήμου αγνοεί επιδεικτικά τα σοβαρά προβλήματα.
«Λαβωμένη» φέτος από μια μεγάλη κρίση, με τη βλάβη του υποθαλάσσιου αγωγού ύδρευσης και τη στέρηση κατάλληλου προς χρήση νερού από τους κατοίκους επί ένα ολόκληρο τρίμηνο, η Αίγινα αγωνιά για την επόμενη μέρα. Με τη δυσφήμηση που υπέστη, για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια, όπου οι κίνδυνοι από το νερό των γεωτρήσεων εμπόδισαν ακόμη και τους πιο φανατικούς επισκέπτες της να πλησιάσουν, αγωνίζεται τώρα να αναγεννηθεί από τις... στάχτες της.
Ποιος αγωνίζεται; Ίσως ρωτήσει εύλογα κάποιος. Πάντως, όχι ο δήμαρχος, για να λύσουμε την απορία. Ο οποίος συνεχίζει τη συνήθη τακτική του, σαν να μη συνέβη τίποτε. Σαν να μην απέτυχε η εκ μέρους του διαχείριση της κρίσης, σαν να μην είδε τον δισταγμό του κόσμου να προσεγγίσει την Αίγινα, σαν να μην αντίκρισε τα άδεια μαγαζιά, σαν να μην έμαθε για τις ακυρώσεις κρατήσεων...
Μόνοι οι επαγγελματίες, άνθρωποι που μοχθούν διαρκώς για το καλύτερο, έρχονται τώρα αντιμέτωποι με μια ακραία αδιαφορία. Για το αύριο, που είναι ήδη τόσο κοντά και αξιώνει υποδομές, τακτοποίηση της πληθώρας των οχημάτων που «βουλιάζουν» το νησί, αναζητώντας ματαίως μια θέση στάθμευσης, αλλά και έργα ανάδειξης της ομορφιάς και της γραφικότητας, που, δυστυχώς, «χάνουν» στην αναμέτρηση με τις προμήθειες βαρέος τύπου οχημάτων.
Σε ένα νησί όπου συμπυκνώνονται όλη η Ελληνική Ιστορία και ο Πολιτισμός, το Δημοτικό Θέατρο (κτίριο της εποχής Καποδίστρια) παραμένει κλειστό επί τέσσερα και πλέον χρόνια, άλλα χαρακτηριστικά κτίρια κινδυνεύουν με κατάρρευση, το γραφικό ψαροχώρι της Πέρδικας μοιάζει με πάρκινγκ, το λιμανάκι του Φάρου αργοπεθαίνει, οι Πόρτες εκλιπαρούν για μια ανάπλαση, τα Οχυρά δεν ξέρουν τι τα περιμένει...
Κι ενώ τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, ο δήμαρχος Αίγινας αγνοεί επιδεικτικά τα προβλήματα, αντιμετωπίζοντάς τα σαν... καμένη λάμπα! Που θα την αλλάξει ο ίδιος, για να περάσει η ώρα του...
Καλή Ανάσταση
